Martijn Verschoor
trainen en nog eens trainen..
05-05-2017 00:00:00

Na de geslaagde vrijwilliger- en sponsoravond met Wielercafe is Martijn samen met 

25e in de 4e etappe
23-04-2017 00:00:00

In de 4e etappe is Martijn 25e geworden, waarbij hij te ver van achter de sprint aan ging en de eerste 24 "vogels" al gevlogen waren.

12e in een levensgevaarlijke finale..
20-04-2017 00:00:00

In de 3e etappe over let wel meer dan 230km werd de kopgroep op 5km voor het einde ingelopen.

Diabetes, (top)sport en Continue Glucose Sensoren 

Welkom

Ik ben Martijn Verschoor, 28 jaar oud en ik beoefen de wielersport. Vanaf mijn 13e levensjaar is bij mij diabetes type 1 geconstateerd. Met deze site wil ik mijn verhaal doen tegenover iedereen die geïnteresseerd is in sporten met diabetes. Op deze site staan verhalen, ervaringen, uitslagen en foto’s vanuit mijn beleving gezien. Als je wilt kun je per email contact opnemen, dan zal ik zo spoedig mogelijk reageren op je email.

 

Suikerziekte is te combineren met topsport! 

Inleiding

Mensen met diabetes hebben allemaal een eigen weg gevonden om met hun ‘ziekte’ om te gaan en er is geen beste manier. Suikerziekte is te combineren met(Top)sport en soms heb je bij bepaalde sporten hulpmiddelen nodig. De hoofdreden dat ik deze site heb opgericht is om mijn verhaal en belevingen met collega diabeten te delen. Ook kan ik in de toekomst misschien wat voor andere diabeteci betekenen. De site is ook een middel om mijn stichting te promoten. De stichting is ook opgezet om de vergoeding van mijn sensoren voor elkaar te krijgen.

De sensoren worden namelijk niet vergoed door de zorgverzekeraar en kosten circa 50 euro per drie dagen. Mocht er een positief resultaat en een goede inkomstenbron zijn, dan probeer ik andere sporters met diabetes met sensoren of op een andere manier te voorzien/ondersteunen.  

Diabetes

Hierbij een korte samenvatting:Een normaal lichaam neemt alle suikers en koolhydraten op uit het voedsel en brengt deze in de bloedbaan. Wanneer deze suikers naar de spieren gaan, wordt het middels insuline uit de bloedbaan gehaald. Insuline is de ‘sleutel’ die ervoor zorgt dat de ‘brandstof’ de spieren aanvult. Bij diabeten is de insuline toevoer gestopt(type 1) of ‘overbelast’ (type 2) .Om geen hinder van de ziekte te ondervinden, is het belangrijk dat de suikerwaarde tussen de 5 en 10mmll zit. Dit meet je middels een vingerprik of via een continue glucosesensor.Bij niet diabeten houdt je lichaam je suiker automatisch tussen de 4 en 7 mmll. Hier streven diabeten ook naar, maar om een suiker(hba1c) van 5mmll te creëren bij topsport is bijna onmogelijk. Sensoren zijn sinds korte tijd op de markt en dat is voor mij de uitkomst.   

Sensoren

Dan denk je waarschijnlijk: Waar  heeft hij het over? Een continue bloedglucose sensor zegt het al, dit meet continue je suikerwaarde. Het werkt zo: Je brengt een naald/infuus in de huid en trekt deze naald terug. Zo blijft de sensor via een klein buisje in je huid zitten en dit buisje zuigt je bloed gedurende drie dagen telkens pompend op. Door middel van een draadloze verbinding met de insulinepomp kun je op de pomp aflezen wat je suikerwaarde is. Is deze goed?te laag(hypo)of te hoog?(hyper). Naar aanleiding van deze gegevens weet een patiënt hoe hij of zij moet handelen.Maar, wat veel mensen niet weten is dat elke dag anders is en dat je lichaam reageert op bepaalde prikkels zoals: stress, slaap, inspanning en weersomstandigheden. Wanneer het bijvoorbeeld extreem warm is zijn de meeste diabeten erg gevoelig voor insuline.De sensor zorgt ervoor, dat je op elk moment kunt aflezen hoe je bloedsuikerspiegel ervoor staat.Deze continue glucosesensor, kost echter veel geld en wordt niet vergoed door de verzekeraars. Het komt neer op € 5000 op jaarbasis. Dit wordt niet vergoed door de Zorgverzekeraar, omdat de overheid nog niet besloten heeft dat dit in het verplichte basispakket moet. Wel is er inmiddels al aangetoond dat de gezondheid en de gemiddelde suiker(hba1c) van de diabeten daalt. Het draait om geld en niet om de gezondheid en dat is heel spijtig.   

Diabetes en sporten

Vroeger deed ik aan schaatsen en was mijn suiker vooral in de wedstrijden (maximaal 8 minuten) goed reguleerbaar. Momenteel beoefen ik de wielersport en koers ik afstanden van 80 tot 200km en duurt de koers 2 tot 5 uur. Dan is het lastig te voorspellen hoe je suiker reageert. De ene keer wordt er volle bak gestart en de andere keer langzaam; de ene keer is het warm en de andere keer juist heel koud. Zo rijd ik ook ‘grote’ koersen(NK en UCI1.1,1.2) en dan kun je last van spanning hebben. Hier heb ik ook last van gehad en dat heeft mijn suikerwaarde beïnvloed. Het laatste jaar heb ik hier geen last meer van en dit komt omdat mijn kijk op het leven realistischer is geworden. Ik besef dat er na elke koers weer een andere kans is om te winnen en dit neemt bij mij de druk weg en hierdoor zit ik stressvrij op de fiets.  Wat ik probeer uit te leggen, is dat een sensor aangeeft wat mijn suikerwaarde doet. Is de trend omhoog of naar beneden. Een enkele keer is de trend stabiel, maar dan moet je juist opletten en alert zijn. Je kunt met een sensor hypo’s en hypers zien aankomen en hierbij tijdig zien in te grijpen. Zo is het bij mij voorgekomen dat ik tijdens een koers op mijn 2e pomp op het stuur van mijn fiets zag dat ik te hoog zat. Ik heb toen de andere pomp uit mijn shirt gepakt en een ½  of 1 eenheid bij gebollust(gespoten). Dit zou zonder mijn 2e pomp en sensor niet mogelijk zijn. In een koers zou ik namelijk niet zomaar in mijn vinger kunnen prikken om mijn bloedwaarde vast te kunnen stellen; daarom heeft de sensor zoveel meerwaarde. Tevens zie ik hypo’s aankomen en kan ik tijdig eten tot mij nemen en/of naar de auto gaan en mijn voeding aanvullen. Hier zat ik vroeger niet echt mee. De afgelopen jaren zat ik tijdens een wielerkoers liever te hoog, zodat ik zeker wist dat ik geen hypo(hongerklop) zou krijgen. Want, wanneer je te hoog zit, gaat het fietsen immers moeilijker en ben je immers verzuurd, maar je bent van 1 ding zeker! Je krijgt geen hongerklop(hypo)!Zoals de meesten van jullie weten, is een suikerwaarde van boven de 8-9 schadelijk voor je lichaam(nieren, organen, huid, doorbloeding enz.)en dat kan zelfs leiden tot amputaties en blindheid.Ga eens na: Ik zat tijdens een wielerkoers wel eens boven de 30 ! Waarom? Omdat ik mijn sport wou beoefenen en toen nog niet de goede middelen had om me onder de koers te meten. Ik zat liever te hoog, dan dat ik de hongerklop kreeg, met een hongerklop fietst iedereen je  voorbij en is de koers gedaan. Als je jong bent, zelfs begin 20, dan sta je nog niet stil wat er over 10 jaar met je lichaam kan gebeuren. Dat is het probleem, de complicaties komen pas jaren later en daar ligt het gevaar.         

Dus een Continue Glucose Sensor is in mijn geval, vooral bij langere inspanning, noodzakelijk. Sommige kinderen en volwassenen zijn slecht reguleerbaar en hebben ook baat bij een sensor. Zij zitten met hetzelfde probleem; zie maar eens 5000 euro per jaar neer te leggen voor een sensor + apparatuur.    

Sensoren en prestaties

De sensoren, die ik sinds februari 2009 gebruik hebben bij mij tot aanzienlijk betere prestaties geleid. Daarbij komt nog dat ik minder last heb van hypo’s en hypers.Mensen die weten wat dat is weten precies wat ik bedoel!  

Mijn stelling is

Sensoren moeten zo spoedig mogelijk in het basispakket komen, want als de diabeten nu verwaarloosd worden, zie je ze over 10 tot 40 jaar terug in het ziekenhuis met ernstige complicaties.  

Willen de verzekeraars en overheid dit op hun geweten hebben?Wie neemt het initiatief en zorgt ervoor, dat de mensen de mogelijkheid krijgen om hiermee hun levensverwachting te verhogen? Want, wanneer iemand goed gereguleerd is zal hij beter zijn best kunnen doen en meer uit zijn leven kunnen halen, zowel op het  sportieve-, sociale vlak als in zijn werksituatie.   

reageren op deze pagina?

mail naar:   diabetestype1entopsport@kpnmail.nl